Οι χρυσές λίρες και η Τράπεζα της Ελλάδος

Η συνεχείς αυξομειώσεις του Ευρώ σε σχέση με το δολάριο και τα άλλα νομίσματα, αλλά και η γενική ανησυχία στην αγορά σπρώχνουν πολλούς ανθρώπους να επενδύσουν σε χρυσό. Μια γνωστή μου μάλιστα που βγαίνει στη σύνταξη αυτές τις μέρες ήθελε να επενδύσει το «εφ'άπαξ» σε χρυσές λίρες.

Με μια γρήγορη ματιά στο διαδίκτυο μπορούμε να βρούμε τις τιμές αγοραπωλησίας χρυσών λιρών της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ) στη διεύθυνση:

http://www.bankofgreece.gr/Pages/el/Markets/LIRA/default.aspx

Εκεί βλέπουμε κάτι εκπληκτικό, το spread μεταξύ τιμής αγοράς και πώλησης κυμαίνεται γύρω στα €44, δηλαδή γύρω στο 20%.

Απίθανο! Και μετά λέμε ότι το κράτος δεν ξέρει να βγάζει λεφτά.

Με μια επίσης γρήγορη ματιά στο διαδίκτυο μπορούμε να δούμε ότι τα συνηθισμένα spread είναι 5% με 10%. Άρα η συμπεριφορά της Τράπεζας της Ελλάδος είναι απαράδεκτη.

Αλλά για να δούμε τι κάνει αυτή η πρακτική για τον επενδυτή. Με €44 άνοιγμα, για να βγάλει κέρδος ο επενδυτής θα πρέπει ο χρυσός να ανέβει τουλάχιστον €44. Δηλαδή το πρώτο 20% της ανόδου του χρυσού το τρώει η ΤτΕ.

Παρά τα τρελά κέρδη από τις συναλλαγές χρυσού, η ΤτΕ δεν φαίνεται να επιθυμεί ιδιαίτερα αυτές τις συναλλαγές. Για αγοραπωλησίες πάνω από €15000 ζητά εκκαθαριστικό από την εφορία όπου να αποδεικνύεται ότι υπάρχουν τα αντίστοιχα έσοδα που να δικαιολογούν την συναλλαγή. Για την αγορά χρυσού αυτό έχει κάποια λογική μια και δίνεις Ευρώ και αγοράζεις χρυσό. Για την πώληση χρυσού όμως; Δηλαδή για να πουλήσεις το σπίτι σου πρέπει να έχεις τα τελευταία 2 χρόνια εισόδημα ίσο με την αξία της συναλλαγής;

Με βάση λοιπόν τα υπερκέρδη της ΤτΕ από τις συναλλαγές χρυσών λιρών και τις δυσκολίες στις συναλλαγές που επιβάλει η ΤτΕ, πιστεύω ότι ο Έλληνας επενδυτής θα πρέπει να αποφύγει την συγκεκριμένη επένδυση και να μείνει όσο πιο μακριά γίνεται από την ΤτΕ.

Πλάκα, 20/8/2010

Περιβαλλοντολογική συνείδηση

Ο Δήμαρχος Ζαχάρως, κος Χρονόπουλος, σχετικά με την διαπλάτυνση του δρόμου από Ζαχάρω προς Πύργο.

Ρωτάει ο δημοσιογράφος : «Το συμβούλιο Επικρατείας έκρινε ότι το κομμάτι αυτό του έργου βλάπτει το περιβάλλον αλλά μας λέτε ότι οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Τι άλλαξε από τον καιρό της αρχικής προσφυγής;»

Και απαντάει ο δήμαρχος: «Για την διαπλάτυνση θα έπρεπε να κοπεί ένας αριθμός πεύκων αλλά με την μεγάλη φωτιά κάηκαν όλα. Οπότε δεν έχει μείνει τίποτα να κοπεί και ο δρόμος μπορεί να κατασκευαστεί.»

No comment.

Κάλαμος 15/8/2010

Το κράτος προστάτης

Ο κρατικός μηχανισμός είσπραξης εσόδων που στη θεωρία έχει στόχο τον προσδιορισμό και συλλογή της χρηματικής συμμετοχής των πολιτών προς τον κρατικό προϋπολογισμό, εξελίχθηκε σιγά σιγά σε παράσιτο που ζει για να τρώει. Δηλαδή η είσπραξη έγινε αυτοσκοπός και τα χρήματα που εισπράττονται φτάνουν ίσα ίσα για να διατηρείται ο μηχανισμός εν ζωή.

Το δε κράτος από ελεγκτή των οικονομικών δηλώσεων των πολιτών με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκε σε συνεταίρο με άποψη για την λειτουργία της οικονομικής δραστηριότητας (τι μπορείς να κάνεις, πως θα το κάνεις, πότε θα το κάνεις, πόσο θα αμείβεις τους υπαλλήλους σου κλπ.) απαιτώντας ολοένα και μεγαλύτερο μέρος των κερδών χωρίς όμως να έχει διάθεση να συμμετέχει στο ρίσκο ή στην ανάπτυξη της δραστηριότητας.

Τώρα πια αφήνοντας κάθε πρόφαση δικαιοσύνης ή έστω νομιμότητας το κράτος έγινε προστάτης (ή επί το Τουρκικότερο νταβατζής). Αποφασίζει μόνο του τι νομίζει ότι του χρωστάς, και έρχεται και στα ζητάει απειλώντας ότι θα σου κλείσει το μαγαζί, θα σου πάρει το σπίτι, ή ακόμα θα σου στερήσει την ατομική ελευθερία.

Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Είναι καιρός το κράτος να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις του προς τον ιδιωτικό τομέα και συντάξει μια χάρτα υποχρεώσεων τις οποίες να τις τηρεί.

Κάλαμος 7/8/2010

Το Φιλότιμο

Το κύριο χαρακτηριστικό των νεοελλήνων παλιά ήταν το φιλότιμο.

Τώρα είναι η αντικοινωνική συμπεριφορά.

Παραδοσιακά ο Έλληνας πονούσε τον συνάνθρωπό του, αλλά σιγά σιγά άρχισε να τον μισεί. Εκεί που η κοινωνία προσπαθούσε να βοηθήσει τα μέλη της, φτάσαμε στο νόμο της ζούγκλας που κινδυνεύεις να φας και καμιά σφαλιάρα αν πεις και τίποτα.

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά και είναι κοινότυπα μια και όλοι μας τα έχουμε ζήσει, από τα σκουπίδια που πετάει ο διπλανός (από το παράθυρο του αυτοκινήτου, στην παραλία, στο δρόμο, ακόμα και από το παράθυρο του σπιτιού του, λες και ζούμε στη Βενετία), από το κάπνισμα εκεί που απαγορεύεται, από τη δυνατή μουσική στη μέση της νύχτας κλπ κλπ κλπ.

Αλλά εκεί που το αμοιβαίο μίσος έχει δημιουργήσει τα περισσότερα προβλήματα είναι στην μάχη με την γραφειοκρατία. Θυμάμαι πολλές περιπτώσεις που ενώ αντιμετώπιζα το τέρας της κρατικής γραφειοκρατίας, ένας φιλότιμος προϊστάμενος έδώσε τέλος στο μαρτύριο με κάποια Σολομώντια λύση. Οι υπάλληλοι, τότε, έκαναν πραγματικά υπεράνθρωπες προσπάθειες και ακόμα αναλάμβαναν προσωπική ευθύνη για να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους. Τώρα όμως φαίνεται να το απολαμβάνουν όταν τον ταλαιπωρούν ή τον τυλίγουν σε μια κόλα χαρτί. Πως μπορούμε να δικαιολογήσουμε την εκπληκτική ταχύτητα κατάσχεσης, από άπορο, οικοσκευής για μικρο-οφειλή ενώ ακούμε ότι βίλες και βαπόρια παραμένουν στην κατοχή μεγαλο-οφειλετών του δημοσίου.

Κάποιος το χάρηκε αυτό το αποτέλεσμα και το βράδυ πήγε σπίτι ευτυχισμένος σκεπτόμενος ότι μπορεί μεν να μη βγάζει πολλά χρήματα αλλά τουλάχιστον το διασκεδάζει με την σαδιστική ταλαιπωρία των πολιτών που πέφτουν στα νύχια του.

Αλλά το φιλότιμο είναι απαραίτητο για την λειτουργία των υπηρεσιών μια και στην Ελληνική πραγματικότητα όλα απαγορεύονται και απαιτούνται περισσότερες υπογραφές από υπαλλήλους για να εγκριθεί το οτιδήποτε. Καθώς εκλείπει το φιλότιμο δεν υπάρχει πλέον τίποτα να σώσει τον πολίτη από το τέλμα. Ακόμα και η παρεμβολή δημοσιογραφικών ή και πολιτικών πιέσεων σταδιακά γίνεται αναποτελεσματική διότι την δημοσιο-υπάλληλίστικη αδιαφορία και αναλγησία έρχεται να υποβοηθήσει το τέρας της μηχανογράφησης. Αυτό παρέχει το ακράδαντο άλλοθι του ότι «ο υπολογιστής δεν με αφήνει».

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να μισούμε ο ένας το άλλον. Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι για τα προβλήματά μας ευθυνόμαστε εμείς και όχι οι γύρω μας . Είναι καιρός να ξαναζήσουμε την χαρά και ικανοποίηση που δίνει μια φιλότιμη πράξη.

Κάλαμος 2/8/2010