Ο κρατικός μηχανισμός είσπραξης εσόδων που στη θεωρία έχει στόχο τον προσδιορισμό και συλλογή της χρηματικής συμμετοχής των πολιτών προς τον κρατικό προϋπολογισμό, εξελίχθηκε σιγά σιγά σε παράσιτο που ζει για να τρώει. Δηλαδή η είσπραξη έγινε αυτοσκοπός και τα χρήματα που εισπράττονται φτάνουν ίσα ίσα για να διατηρείται ο μηχανισμός εν ζωή.
Το δε κράτος από ελεγκτή των οικονομικών δηλώσεων των πολιτών με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκε σε συνεταίρο με άποψη για την λειτουργία της οικονομικής δραστηριότητας (τι μπορείς να κάνεις, πως θα το κάνεις, πότε θα το κάνεις, πόσο θα αμείβεις τους υπαλλήλους σου κλπ.) απαιτώντας ολοένα και μεγαλύτερο μέρος των κερδών χωρίς όμως να έχει διάθεση να συμμετέχει στο ρίσκο ή στην ανάπτυξη της δραστηριότητας.
Τώρα πια αφήνοντας κάθε πρόφαση δικαιοσύνης ή έστω νομιμότητας το κράτος έγινε προστάτης (ή επί το Τουρκικότερο νταβατζής). Αποφασίζει μόνο του τι νομίζει ότι του χρωστάς, και έρχεται και στα ζητάει απειλώντας ότι θα σου κλείσει το μαγαζί, θα σου πάρει το σπίτι, ή ακόμα θα σου στερήσει την ατομική ελευθερία.
Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Είναι καιρός το κράτος να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις του προς τον ιδιωτικό τομέα και συντάξει μια χάρτα υποχρεώσεων τις οποίες να τις τηρεί.
Κάλαμος 7/8/2010
No comments:
Post a Comment