Όταν ο ΟΑΣΑ προχώρησε στις αρχές τους έτους στην κατάργηση των παλαιών εισιτηρίων και υποχρέωσε τους πελάτες του να προσέλθουν σε τρία μόνο σημεία σε όλο το λεκανοπέδιο (τα οποία μάλιστα είχαν περιορισμένο ωράριο λειτουργίας) για την αντικατάσταση τους με νέα (με την πληρωμή διαφοράς), υπέθεσα ότι υπήρχε κάποιο νομοθετικό πλαίσιο στο οποίο στηριζότανε η απόφαση του ΟΑΣΑ.
Λάθος! Η ΟΑΣΑ ως κράτος εν κράτει, αποφάσισε και διέταξε την κατάργηση των παλαιών εισιτηρίων με ... δελτίο τύπου.
Οι υπεύθυνοι απάντησαν στα ερωτήματά μου με απίθανες δικαιολογίες (όπως π.χ. ότι η αντικατάσταση παλαιών εισιτηρίων με νέα είναι τόσο πολύπλοκη ώστε απαιτεί ειδική μηχανογραφική εφαρμογή και το αξεπέραστο ότι ο χρόνος έναρξης της συμφωνίας μεταφοράς με τα μέσα του ΟΑΣΑ είναι ο χρόνος της επιβίβασης και όχι ο χρόνος αγοράς του εισιτηρίου, γιατί δεν είναι βέβαιο αν ο αγοραστής θα κάνει χρήση του εισιτηρίου.
Με άλλα λόγια νομικά επιχειρήματα καφενείου, αντί σοβαρών επιχειρημάτων. Και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα ανοησίας, αλλά έλλειψης νομιμότητας, γιατί ο ΟΑΣΑ δεν μπορεί να αρνηθεί να δεχτεί τα παλαιά εισιτήρια γιατί απλά δεν υπάρχει νόμος που να του δίνει αυτό το δικαίωμα (άρα ισχύουν οι γενικές διατάξεις του Αστικού Δικαίου).
Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η άποψη του Συνηγόρου του Πολίτη που σε επιστολή του προς τον ΟΑΣΑ αναφέρει μεταξύ άλλων:
« ... σύμφωνα με το άρθρο 192 [του Αστικού Κώδικα], σύμβαση καταρτίζεται μόλις περιέλθει σε αυτόν που πρότεινε η δήλωση αποδοχής της πρότασής του. Συνεπώς, με την αποδοχή της πρότασης καταρτίζεται μία συμφωνία, η οποία δεσμεύει αμοιβαίως τα δύο μέρη. Εν προκειμένω, κατά το χρόνο που ο αναφερόμενος αγόρασε τα επίμαχα εισιτήρια, τα οποία αποτελούν τεκμήρια σύμβασης μεταφοράς, κατήρτισε μαζί σας προφορική σύμβαση μεταφοράς, αποδεχόμενος τους όρους που ο Οργανισμός ως μεταφορέας έθετε, για την παροχή συγκεκριμένων υπηρεσιών. Μεταξύ δε των όρων που ο αναφερόμενος απεδέχθη, ήταν και η υποχρέωσή του να καταβάλει συγκεκριμένο και προκαθορισμένο αντίτιμο, ανάλογο των διαδρομών που επέλεξε να πραγματοποιήσει Συνεπώς, κατά τους ισχυρισμούς του πολίτη, με την απόφαση του ΟΑΣΑ με την οποία επεβλήθη στους επιβάτες να ανταλλάξουν τα εισιτήρια παλαιάς τιμής που κατείχαν με νέα, καταβάλλοντας επιπλέον διαφορά, παραβιάζεται μονομερώς ουσιώδης όρος της σύμβασης που τα μέρη συνομολόγησαν. Περαιτέρω, εύλογα ο πολίτης διατείνεται ότι η άρνηση του ΟΑΣΑ να επιτρέψει στους επιβάτες που έχουν προαγοράσει εισιτήρια με την παλαιά τιμή να τα χρησιμοποιήσουν μέχρις εξαντλήσεώς τους, αντιβαίνει την αρχή της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών. Επιπροσθέτως, αμφιβολίες αναφύονται και περί της νομιμότητας της διαδικασίας που στην ανακοίνωση του ο ΟΑΣΑ προέβλεψε για τα εισιτήρια με την παλαιά τιμή, δεδομένου του γεγονότος ότι στην προσφάτως εκδοθείσα [Υπουργική Απόφαση που καθορίζει τις νέες τιμές των εισιτηρίων] δεν περιλαμβάνεται οποιαδήποτε πρόβλεψη για τη ρύθμιση αυτού του ζητήματος.»
Το θέμα αυτό είναι πραγματικά απαράδεκτο, γιατί ο ΟΑΣΑ με την απειλή του αυτόφωρου εξανάγκασε ανθρώπους με πραγματικά πενιχρό εισόδημα να προσέλθουν στα ελάχιστα σημεία ανταλλαγής εισιτηρίων και να περιμένουν σε ατέλειωτες ουρές για να μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν τα εισιτήρια που είχαν στην κατοχή τους. Αναφέρομαι ειδικά στους φτωχούς ανθρώπους γιατί αυτοί που έχουν κάποια οικονομική άνεση, απλά πέταξαν τα παλιά εισιτήρια ή τα ξέχασαν σε κάποια τσέπη σακακιού.
Αναρωτιέμαι αν ακόμα και τώρα που είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο να αποζημιωθούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, αν ο ΟΑΣΑ θα ζητήσει τουλάχιστον συγνώμη από το πολύπαθο επιβατικό κοινό.
Βασίλης Πρεβελάκης
Πλάκα 6/6/2011
ΥΓ Όλη η επικοινωνία μου με τον ΟΑΣΑ βρίσκεται στο σύνδεσμο: http://www.prevelakis.net/Misc/OASA-Saga.pdf
