Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι οι φιλελεύθεροι;

Ο κ. Λαπαβίτσας σε άρθο του στο Liberal ("Υπάρχουν φιλελεύθεροι στην Ελλάδα;") παραθέτει κάποια παραδείγματα πολιτικών που θα έπρεπε να εφαρμόσει ένας πραγματικός φιλελεύθερος πολιτικός στην Ελλάδα.

Πέτυχε διάνα ο κ. Λαπαβίτσας με το άρθρο του. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ο ορισμός της λέξης φιλελεύθερος. Βουλιάζει το πλοίο και καθόμαστε στο σαλόνι της πρώτης θέσης να συζητάμε αν ο καπετάνιος ειναι φιλελέ ή κρατιστής.

Παρατηρώ επίσης ότι όλες οι λύσεις που θα έδινε ο φιλελέ πολιτικός αφορούν το εξωτερικό (το χρέος, το νόμισμα, την ΕΚΤ). Για το εσωτερικό τίποτα. Σύμφωνα με τον φιλελέ του κ. Λαπαβίτσα, η Ελλάδα δεν έχει προβλήματα στο εσωτερικό της και αν μας χάριζαν το χρέος, μας πετούσαν έξω από το Ευρώ και επέστρεφαν την ΤτΕ στο Ελληνικό κράτος, όλα θα ήταν καλά και ωραία.

Η άρνηση είναι το πρώτο από τα πέντε στάδια του μοντέλου Κιούμπλερ-Ρος (άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή), άρα έχει καιρό ο κ. Λαπαβίτσας μέχρι να φτάσει στην αναγνώριση των πραγματικών προβλημάτων της χώρας μας.

Και κεντρικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι οι ίδιοι οι Έλληνες, όπως έχουν καταντήσει μετά από δεκαετίες οργανωμένης αποβλάκωσης. Στην δεκαετία του 70 ξεκίνησε ο πόλεμος κατά της εκπαίδευσης με κάτι σκοροφαγωμένα συνθήματα από την δεκαετία του 60. Ενώ ο υπόλοιπος κόσμος παρατηρούσε την διαρκή εξέληξη της τεχνολογίας (λίγα χρόνια αργότερα το περιοδικό Time ανέδειξε "πρόσωπο της χρονιάς" τον ηλεκτρονικό υπολογιστή), εμείς έχοντας καταστρέψει την δευτεροβάθμια εκπαίδευση προχωρούσαμε στην διάλυση της τριτοβάθμιας.

Χάρις σ'αυτή την λαμπρή πολιτική οι ημιμαθείς ή αμαθείς απόφοιτοι των Ελληνικών σχολείων προχώρησαν στα πανεπιστήμια και, μετά από 30 χρόνια έχουν καταλάβει θέσεις ευθύνης (στις οποίες περιλαμβάνεται και η εκπαίδευση, ώστε οι αμόρφωτοι να επιμελούνται της εκπαίδευσης των νέων γενιών ανεγκέφαλων φυτών).

Αν κάποιος γλιτώσει από την αποβλάκωση και προσπαθήσει να κάνει κάτι, το σύστημα της βλακοκρατείας θα τον καταστρέψει. Δεν υπάρχει κάτοικος της χώρας αυτής που να μην κυριεύεται από το αίσθημα της απελπισίας όταν έχει να αντιμετωπίσει το Ελληνικό δημόσιο. Φυσικά και υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά αυτές μόνο κάνουν πιο εμφανή την διάλυση του κρατικού μηχανισμού.

Αυτό όμως είναι κάτι που πρέπει να το ζήσεις για να το καταλάβεις. Οι ξένοι αναλυτές, σύμβουλοι και καλοθελητές (στους οποίους περιλαμβάνονται και πολλοί Έλληνες του εξωτερικού) δεν το καταλαβαίνουν αυτό και πιστεύουν ότι έχουν να κάνουν με κράτος που μπορεί να εφαρμόσει τα γιατροσόφια τους.

Μάταια όμως προσπαθούμε και απλά χάνουμε τον καιρό μας παραμένοντας στο παρόν τέλμα.

Στην περίπτωση του καρκίνου, η ερώτηση δεν είναι αν π.χ. η σπλήνα, το χέρι, το πόδι ή τα νεφρά είναι χρήσιμα, αλλά αν μάθουμε ότι κάποιο από αυτά είναι καρκινογενές, πόσο γρήγορα μπορούμε να το ξεφορτωθούμε.

Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να είναι κάποιος φιλελεύθερος, ή κρατιστής, ή εθνικόφρων, ή ότι χαρακτηρισμό θέλει να του προσάψει ο κ. Λαπαβίτας, για να καταλάβει ότι ο Δημόσιος Τομέας στην χώρα μας έχει μεταλλαχθεί σε καρκίνωμα και η μόνη λύση είναι να καταστρέψουμε τα τμήματα του μηχανισμού που βλάπτουν το σύνολο και να τα αντικαταστήσουμε με νέα με την ελπίδα ότι αυτά θα μπορέσουν να κάνουν την δουλειά για την οποία σχεδιάστηκαν.

Αν θα το αναλάβει αυτό κάποιος δημόσιος φορέας ή κάποιος ιδιωτικός, αυτό είναι θέμα ιδεολογίας, αλλά το να τα ρίχνουμε όλα στους ξένους, θα το χαρακτήριζα αστείο, αν δεν αφορούσε το μέλλον της πατρίδας μου.

ΒΠ